Sędzia łódzki - obiektywizm i kultura
lewa

Strona główna
Komentarze
Przepisy gry
Download
Redakcja


ul. Próchnika 5,
90-408 Łódź
(042) 639-78-05

Kolegium Sędziów
(042) 634-87-98


Strona obsady

Polscy (7)
Zagraniczni (6)
Wszyscy (13)


Łódzki KS


Łódzki Klub Sportowy jest największą i najstarszą organizacją sportową działającą w Łodzi i jedną z najstarszych w Polsce. W 2008 roku klub obchodził 100-lecie istnienia. Zawodnicy ŁKS z sukcesami biorą udział w sportowej rywalizacji na krajowych i międzynarodowych arenach.

Powstanie ŁKS-u przypada na czasy, w których takie gałęzie sportu, jak piłka nożna czy lekkoatletyka, były u nas mało jeszcze popularne. Idea sportowa, zaszczepiona na Zachodzie u kształcącej się tam młodzieży, tak się w niej zakorzeniła że ci, którzy powrócili do kraju, postanowili ją urzeczywistnić przez zorganizowanie Łódzkigo Klubu Sportowego. Trudne to było zadanie. Brak zrozumienia doniosłości tej idei (przynajmniej na początku u młodziezy miejscowej - stwarzał przeszkody, które przezwyciężyć mógł tylko wielki i szczery zapał oraz chęc urzeczywistnienia raz powziętej myśli ze strony tych, którzy sport poznali i polubili.

Pierwszymi którzy powzięli myśl utworzenia Łódzkiego Klubu Sportowego, byli oprócz Henryka Lubawskiego także Arnold Heiman i Jerzy Hirszberg. Powróciwszy w roku 1908 do kraju z zagranicy, gdzie już sport uprawiali, zabrali się energicznie i z zapałem do pracy. Pierwsze ćwiczenia z "materiałem" zupełnie surowym odbywały się na zielonej murawie. Jednakze zapał sportowy inicjatorów rychło udzielił się i młodej druzynie, która tez liczebnie wzrastała z każdym niemal dniem. Wówczas zaczęto juz myśleć o legalizacji klubu. Pierwszy Zarząd, jaki ukonstytuował się w osobach I-go Prezesa Ryszarda Wintera, Alfreda Heimana, Jana Hirszberga, Henryka Lubawskiego, J. Montaga, Zenona Sienkiewicza i J. Szwarca, jako członków zarządu, miał to trudne zadanie przeprowadzenia legalizacji klubu, będącej koniecznością dla dalszego pomyslnego rozwoju placówki sportowej.Pierwsze podejście o zarejestrowanie Towarzystwa nie były udane. Generał Gubernator Piotrkowski nie dał akceptacji na powołanie go do życia, bo dostrzegł, iż organizacja ta ma charakter polski, patriotyczny. Być może przeraził go fragment statutu, w którym była mowa, że symbolem klubu są barwy biało-czerwone, a więc tradycyjne polskie, narodowe. I tak to odrzucono w Guberni Piotrkowskiej podanie o założenie Towarzystwa, chociaż ustawa władz carskich z 4 marca 1980r. dopuszczała mozliwość tworzenia stowarzyszeń oświatowych i sportowych, skupiających w swych szeregach Polaków. Znamienny jest fakt iż bez żadnych ograniczeń pozwolono Niemcom na tworzenie licznych na terenie Guberni Piotrkowskiej stowarzyszeń sportowych.

O tym że ŁKS był towarzystwem otwartym, bez żadnych uprzedzeń rasowych i klasowych, najlepiej świadczy wyciąg z jego statutu: "Członkiem Towarzystwa mogą być osoby obojga płci od lat 21, bez różnicy wyznania i narodowości, zamieszkałe w okręgu działalności towarzystwa, lecz nie o charakterze członków". Te demokratyczne zasady organizacyjne podtrzymywał ŁKS przez caly czas swego istnienia. Wymownym tego przykładem była w latach miedzywojennych ścisła współpraca z klubami robotniczymi, szczególnie na obszarze piłki nożnej, wymierzona przeciwko coraz bardziej eksponowanym klubom fabrycznym, tworzonym na polecenie łódzkich fabrykantów.

Wydatki klubu, pokrywane przez członków, którzy większą część swych skromnych zarobków ofiarowali na jego potrzeby, okazały się zbyt wielkie, by można było jeszcze znaleźć potrzebne sumy na urządzenie własnego boiska, dlatego musiano początkowo korzystać z boiska K.S. Victoria. Wskutek antagonizmu, panującego wówczas wśród miejscowych klubów, trzeba było jednak zrezygnować z boiska Victorii i zakwaterować się na boisku Krafta (później nazwe tę zmieniono na "Siła"). Ustawiczny wzrost klubu, zwiększanie się ilości zawodników i co za tym idzie, potrzeba ćwiczeń codziennych - stwarzały sytuację, wysoce utrudniająca normalny rozwój - ograniczenie co do czasu, jakim dysponowano na obcym boisku zmuszało do szukania innego wyjścia, koniecznościa stawało się utworzenie własnego boiska. Sytuacja ta trwała do roku 1912 kiedy to staraniem nowego prezesa W. Taubwurcela i członka zarządu T. Horocksa powstał pierwszy stadion ŁKS przy ulicy Srebrzyńskiej.

Jesienią 1909 roku ŁKS zaproszony został do Częstochowy na zjazd polskich stowarzyszeń sportowych guberni piotrkowskiej. Sporą jego część drużyna spędziła jednak w... cyrkule. Carska policja aresztowała zawodników ŁKS. Powodem były dwie piłki, które wieźli ze sobą łódzcy piłkarze. Urzędnicy carskiej ochrony uznali je za bomby i dopiero po kilku godzinach udało się wyjaśnić sprawę.

Od 1910 roku ŁKS brał z powodzeniem udział w mistrzostwach Łodzi pod egidą "Lodzer Fussball Verband", gdzie rywalizował z klubami niemieckimi, angielskimi, polskimi oraz o mieszanym składzie narodowościowym. W roku 1912 zwyciężył zdecydowanie w tych rozgrywkach wygrywając 13 z 14 meczów. Jeszcze lepiej było w następnym roku (1913), kiedy w 14 meczach ŁKS zdobył komplet 28 punktów. W tym czasie w łódzkiej drużynie prym wiódł kapitan i trener Bernard Miller, który przeniósł się do Łodzi z Cracovii oraz dwaj gracze angielscy, którzy dołączyli do drużyny w roku 1913.

Wojna przerwała normalne życie ŁKS-u, liczni sportowcy wędrują do wojska, tak, że klub jest zmuszony zawiesić swoją działalność. Przerwa ta jednak trwa krótko, gdyż grono pozostałych członków powołuje klub do życia. W latach wojny drużyna podupadła, odnosi szereg klęsk, jednak w życiu sportowym na terenie Łodzi odgrywa ważną i cenioną rolę. W tym czasie ŁKS sprowadza do Łodzi kolejno wszystkie drużyny legionowe. ŁKS jest jedynym klubem, który wytrzymał wszelkie próby i przetrwał, inne kluby zginęły, powstały natomiast różne "ersatze", które do roku 1920 włącznie triumfowały w piłkarstwie łódzkim.

Po zakończeniu wojny Łódzki Klub Sportowy powoli odzyskiwał blask i już w roku 1921 ponownie wygrał rozgrywki w okręgu łódzkim i awansował do gier finałowych o mistrzostwo Polski. Rok później, wspólnie z Cracovią, ŁKS został sklasyfikowany na trzecim miejscu w kraju.

Sekcja piłkarska Łódzkiego Klubu Sportowego systematycznie się rozrastała, zdobywając uznanie w całym kraju. W okresie międzywojennym zawodnicy ŁKS występowali już nie tylko w drużynie klubowej, ale także w reprezentacji Polski.

W 1927 roku ŁKS był jednym z klubów, które założyły piłkarską I ligę polską. Rozgrywki ligowe zainaugurowały derby Łodzi. Łódzki Klub Sportowy spotkał się z Turystami pokonując ich 2:0. Pierwszego gola w historii polskiej piłki ligowej strzelił Jan Durka, wyśmienity zawodnik ŁKS.

Do wybuchu II wojny światowej ŁKS był jedyną piłkarską drużyną z Łodzi, która liczyła się w rozgrywkach ogólnokrajowych. Od 1927 do 1938 roku ŁKS nieprzerwanie występował w I lidze. Również po zakończeniu działań wojennych piłkarze ŁKS dali pierwszy impuls do odbudowy sportowej rangi klubu i miasta. Co prawda w 1952 r. zespół spadł do II ligi, ale pobyt na zapleczu ekstraklasy trwał tylko jeden sezon. Po powrocie do I ligi ŁKS nabierał rozpędu. W 1954 roku zespół wywalczył wicemistrzostwo Polski, a w 1957 roku zajął trzecie miejsce w rozgrywkach ligowych. W tym samym roku ŁKS wywalczył Puchar Polski. Rok później piłkarze z al. Unii odnieśli jeszcze większy sukces, zdobywając pierwszy w historii klubu i Łodzi tytuł mistrzów Polski. Królem strzelców rozgrywek w 1958 roku został piłkarz ŁKS - Władysław Soporek.

Po raz drugi rozgrywki ligowe piłkarze ŁKS wygrali w sezonie 1997/98. Był to zarazem ostatni tytuł mistrzowski zdobyty przez zespół z Łodzi. Wcześniej, bo w sezonie 1992/93 zespół został sklasyfikowany na trzecim miejscu w lidze, a rok później awansował do finału Pucharu Polski. W latach 1994 i 1998 ŁKS występował w finale Superpucharu Polski. Dobre wyniki na krajowych arenach sprawiły, że piłkarze ŁKS występowali również w europejskich pucharach. Dzięki nim do Łodzi przyjeżdżały m.in. takie piłkarskie firmy, jak: FC Porto, Manchester United czy AS Monaco.

Prowadzony przez Sportową Spółkę Akcyjną piłkarski zespół seniorów jest wizytówką klubu, lecz trzeba pamiętać, że piłka nożna w ŁKS to także dwanaście drużyn młodzieżowych. O tym, że szkolenie w naszym klubie należy do najlepszych w kraju, świadczą nie tylko tytuły mistrzowskie zdobywane przez juniorów starszych i młodszych, ale przede wszystkim fakt, że wychowankowie ŁKS regularnie trafiają do reprezentacji Polski. Piłkarze, którzy uczyli się grać w piłkę nożną przy al. Unii w Łodzi, występowali m.in. na mistrzostwach świata i Igrzyskach Olimpijskich.

Przez sto lat Łódzki Klub Sportowy wpisał się w koloryt naszego miasta. Stał się niemal jednym z jego symboli. Byli zawodnicy tej drużyny (Antoni Gałecki, Wawrzyniec Cyll, Jerzy Potz i Władysław Król) są patronami łódzkich ulic. Dodatkowo, ten ostatni wciąż "ma oko" na to, co dzieje się w mieście. Z portretu namalowanego na kamienicy w pasażu Rubinsteina spogląda na Łódź i ulicę Piotrkowską. Trudno wyobrazić sobie nasze miasto bez ŁKS i biało-czerwonego korowodu jego sympatyków, którzy dumnie wspierają klub w najtrudniejszych momentach. Fanami powstałego sto lat temu klubu są pokolenia łodzian, wśród nich m.in. pierwszy po 1918 roku prezydent Łodzi Aleksy Rżewski, legendarny "Ślepy Maks" Bornsztajn, a później także znani aktorzy: Leon Niemczyk, Ludwik Benoit, Marian Łącz (grał w barwach łódzkiej drużyny), jego córka Laura, a obecnie choćby aktor Teatru im. Jaracza Mariusz Jakus. W klubem utożsamiają się: poeta Ludwik Jerzy Kern i pisarz Andrzej Sapkowski. Także gwiazdy estrady spotkać można na stadionie ŁKS. Z biało-czerwonym szalikiem na trybunach zasiadają np. Trubadurzy, raper O.S.T.R., czy telewizyjny showman Michał Koterski.

Aktualnie ŁKS to najwyżej notowany klub z naszego miasta. Mimo ogonów w Ekstraklasie, wciąż utrzymywał się w najwyższej klasie rozgrywkowej. Po sezonie 2008/2009 ŁKS został zdegradowany o jednš klase rozgrywkowš mimo wysokiego - siódmego - miejsca w Orange Ekstraklasie z powodów finansowych (nie przyznano licencji w wyniku niedocišgnięć formalnych).

Na obiektach Łódzkiego Klubu Sportowego budowana jest obecnie nowoczesna hala widowiskowo-sportowa, a w planach jest także stadion miejski z prawdziwego zdarzenia.

[Większość tekstów pochodzi z książki Jacka Strzałkowskiego "Łódzki Klub Sportowy 1908 - 1983", a także ze strony UMŁ.]




lewa

Jesteś niezalogowany.

Logując się zyskujesz dostęp do wielu dodatkowych opcji.


Rejestracja
Logowanie


Wykombinował elpolacco. None Rights Reserved.